Çocuğunuz parayla ilişkisini kendi hikâyesinde kursun

Kitap nasıl çalışıyor?

Bir hikâyenin çocuğun parayla kuracağı ilişkiye neden dokunabildiği hakkında.

Hikayede korkutucu ya da utandırıcı bir şey var mı?

Hayır. Hiçbir hikaye bir ailenin parası az diye çocuğu üzmez. Bir ailenin gelir düzeyi, bir çocuğun "yeterince param yok" utancı ya da gerçekçi bir borç tahsilat sahnesi bu kitaplarda hiç geçmez; para azlığı hiçbir sayfada çocuğun değerini ya da ailesinin sevgisini sorgulatan bir unsur olarak kullanılmaz. "Borç Almanın Riski" konusunda bile borç, çözülebilir ve öğrenilebilir küçük bir durum olarak kalır. Çocuk kitabı kapatırken kendini yetersiz değil, becerikli hisseder.

Neden 21 konu üç ayrı yöntemle yazılıyor?

Çünkü kumbaraya bozuk para atmakla kredi kartının nasıl çalıştığını anlamak aynı beceri değil. Somut kavramlar — kumbara, değiş tokuş, paylaşmak — Bandura'nın Sosyal Öğrenme Kuramı'na (1977) göre yazılıyor: eylem nesneler üzerinden gösteriliyor, hiç sayı ya da soyutlama kullanılmıyor. Beklemek ve plan yapmakla ilgili konular ertelenmiş doyum üzerine kurulu: beklemenin kendisi zor, karşılığı da o gün geliyor. Banka, kredi kartı ve reklam gibi sistemler ise anlatılıyor, öğütlenmiyor — tek ve doğru bir benzetmeyle, ne aşırı basitleştirerek ne de korkutarak.

Bazı konular neden küçük yaşlarda seçilemiyor?

Çocuklar soyut para muhakemesinde yedi yaşına kadar zorlanıyor; bankacılık ve kredi kurumlarının nasıl çalıştığı ise çoğu çocukta ancak on-on bir yaşında oturuyor. Bu yüzden banka, kredi kartı, yatırım ve döviz gibi konular dokuz yaşın altına kapalı. Konuyu seçtiğinizde yaş kaydırıcısı kendini ona göre ayarlıyor, yani çocuğunuzun yaşına uygun olmayan bir konuyu yanlışlıkla seçemiyorsunuz. Bu kural bir tercih değil; hiçbir koşulda gevşetilmiyor.